Professioneel vakantieganger

Professioneel vakantieganger


Sinds 18 januari zijn wij in Portugal, en vanaf 1 februari runnen we Montinho da Luz, een vakantie-parkje, met een paar vakantiehuisjes, een zwembad, en een mooi aangelegde tuin. Wij verblijven zelf ook op dit 9000 m2 groot stukje Portugal.


Naast het schoonhouden van de huisjes, de was en aanverwante zaken, het onderhoud, inclusief de tuin en de administratie zijn we natuurlijk ook gast vrouw en gastheer. Dit is natuurlijk het leukste deel, al is het nog wel zoeken de juiste maat te houden; het is namelijk altijd gezellig en leuk, zeker als er vrienden, familie, bekenden, of gewoon hele leuke gasten zijn. Echter, zij hebben vakantie, een paar dagen, een week, of langer. 


Dat betekent vaak dat je iets langer blijft zitten, iets te veel en vaak net een glaasje extra drinkt. Wij staan daarnaast weer vroeg op om door de vaste werkzaamheden te werken.


Ik zou dat allemaal niet willen missen, dus blijf zoveel mogelijk komen, we raken wel gewend aan onze nieuwe baan.....  

Honden in de Algarve

Het was ons wel bekend, maar als je allerlei nieuwe indrukken opdoet, en je je nieuwe leven aan het opbouwen bent kijk je met een soort versluierde blik naar de omgeving. Als je je ogen open doet is het bijna schrijnend... de dieren, zwerfhonden en katten, maar ook de honden die zeg maar regelmatig gevoed worden door hun Portugese bazen... Even generaliseren, honden zijn hier een soort gebruiksartikelen; ze blaffen en houden zo ongewenste mensen op afstand. Portugese honden zijn over het algemeen weinig opgevoed, angstig, hier en daar bijtgraag en blafmasters.


Lady en de Vagebond, die film van Disney, daar komt een scene in voor dat de honden elkaar waarschuwen, dat gebeurd hier ook, er begint er één, en dan gaat dat mijlenver door. Je went er aan, en bij ons in de buurt valt het gelukkig heel erg mee. - om even te bagetaliseren, je hoort hier verder ook bijna niks, een verdwaalde Iaaa van een ezel, maar geen trein, auto of vliegtuig, kroeg-gangers of ruzie-makende mensen - dus geblaf valt op.


Portugese honden zijn jagers, konijnen jagers, en er zijn hier heel veel konijnen. Konijnen eten jonge scheuten en bloemen van planten op, en dat kan wel eens irritant zijn dus wilden wij graag een hond. Op de eerste plaats voor de gezelligheid, beetje waakzaamheid, en als zo'n hond dan en passant ook nog de konijnen en boomratjes op afstand houdt slaan we 3 vliegen in 1 klap.
Enfin, de volgende dag belde de buurman:  willen jullie nog een hond? hier ligt er één, uitgeput, en hongerig, maar volgens mij lief" 

Jill

Eten gegeven, Halsband en riem gekocht, anti-vlooienmiddel, hondenbak, enfin hele uitzet. Met in ons achterhoofd de gedachte dat ze, het is een teef, en we noemen haar Jill, wellicht nog opgehaald gaat worden.
5 dagen later was het zover, Jill luistert natuurlijk nog niet zo goed, dus toen ze achter de konijnen, vogels en gekko's aanging kwam ze niet direct terug, buurkinderen hebben haar uiteindelijk weer aan mij overhandigd. Een uur later stonden er 3 kinderen op onze parkeerplaats; ze hadden het over de cᾶo, ik vroeg ze of hij van hun was en waarom ze hem dan al 5 dagen plus ? niet gezocht hadden, ze wonen notabene om de hoek! Maar goed, hun hond, prima. Verderop stond hun vader echter wegwerp gebaren te maken. 


Gasten op ons park hadden een nest jonge honden gezien, verderop op de berg. We hadden al een hondenuitzet, wij er naartoe. Deze man, had een stuk of 4 volwassen honden rondlopen, en een nest van 8 honden: Angolese Rhodesiers ofzo, waakt goed, we mochten ze allemaal meenemen of 1, hij vond alles best. We moesten ze wel schoonmaken, ze zaten onder de teken. 

Twiggertwo

Lief hondje hoor, een mannetje, dominant - we noemden haar Twiggertwo, opdat ze wel wat weg had van Twigger - onze bordercollie.

Twigger

Na een slechte nachtrust, Twiggertwo, was lang niet zo makkelijk als toen Jill voor het eerst bij ons was, werd er aangebeld: een Portugese dame en heer, met Jill. In gebrekkig Engels vroegen ze ons of wij voor Jill konden zorgen; de kinderen die haar gister kwamen halen hebben hier een vakantiehuis. Als ze er niet zijn, wordt de hond aan haar lot overgelaten, zij, als buren, voeden haar weleens, evenals andere goedwillende in de buurt, zelf konden ze hem niet nemen; ze hebben al honden en katten... 

Jill weer mee naar binnen, maar daar zat Twiggertwo; en ondanks dat ze veel jonger en kleiner was, verdedigde hij zijn terratorium, gromde en grauwde, hapte naar Jill. na een halve dag hebben we het opgegeven, we hebben Twiggertwo terug gebracht naar zijn moeder, broers en zussen (ze was nog geen 24 uur weggeweest). Jill heeft het naar haar zin, luistert steeds beter, is lief en sociaal, grappig en ondeugend.

Roy en Jill

Bureaucratisch Portugal

Vanaf vorige week ben ik bezig geweest bepaalde formaliteiten rond te krijgen om ons bedrijfje te formaliseren en om uiteindelijk dus belasting te kunnen betalen. En belastingbetalers kunnen ze in Portugal wel gebruiken lijkt me!

Vorige week vrijdag ben ik naar onze pseudo advocate, ze is solicitor en gespecialiseerd in overname van huizen, onroerend goed, gegaan voor de eindafrekening en de documenten te verkrijgen die bij de aankoop van ons huis horen.

Met deze documenten zou ik zo naar het gemeentehuis kunnen gaan om de benodige papieren te verkrijgen voor het opstarten van de eenmanszaak. Jaja.

Op de camera, het gemeentehuis, vertelde de ambtenaar, dat ik een werkvergunning nodig had, ik bracht daar tegen in dat we een eigen bedrijf willen opstarten en daar juist die papieren voor nodig had.

Toen moest ik op het deelgemeente kantoor, waar we wonen, een attest halen dat we wonen waar we wonen. 2 portugese kiesgerechtigden moeten daar ook voor tekenen. Volgens de solicitor, waar ik daarna weer naar toe ging hoefde dat niet: ik moest naar de financas gaan om ons adres om te zetten in het portugese adres opdat ik fiscaal geregistreerd ben.

Op naar de financas, officele koopakte mee, en zowaar ons adres werd gewijzigd. Terug naar de camera. De ambtenaar was daar blij mee, maar toch was het speciale deelgemeente kantoor attest ook nodig. Terug naar de solicitor, die vond het onzin, maar tekende toch, nu moest ik nog iemand vinden die in Quelfes woont, en wilde tekenen.

Op naar het cafe, 2 meiden aangesproken die waarschijnlijk wel engels konden praten, na een heel verhaal gaven ze de tip om naar een verderop gelegen restaurant te gaan en om Nadia te vragen, zij zou ons helpen. Zo gezegd zo gedaan, Nadia, een Duitse, hielp ons aan de benodigde handtekening: Ana, een werkneemster moest tekenen, kopie van het kiesbewijs, en klaar.

Weer naar de deelgemeente: yep, alles goed, betalen en het attest mee. Naar de Camera in Olhao, nummertje trekken, hoe de Portugezen van een geavanceerd nummer systeem toch een chaos weten te maken is erg grappig, maar ook vervelend want toen ik eindelijk aan de beurt was, was het 4 uur, en kon eea niet afgemaakt worden, morgen na 2 uur, mag ik het gevraagde document ophalen...

Gelukkig heeft Marije me geholpen, en hebben we de meeste hobbels samen kunnen nemen, want het was me een gedoe!

Overname Montinho da Luz

Momenteel zijn we druk in de weer de dagelijkse gang van zaken ons eigen te maken. De was-wissel, met de daarbij horende was, droog en strijk, en de administratie. Herman bemoeit zich meer met de tuin, snoeien, wieden, knippen, zagen, en planten van nieuwe struiken, maar daarnaast het onderhoud, airco's die schoon moeten worden gemaakt, het zwembad welke zomer klaar dient te worden en wat al niet meer.

Daarnaast zijn we fanatiek begonnen met het leren van de Portugese taal, mijns inziens meer zangerig en zachter dan de Spaanse taal, echter er worden wel heel veel letters en zelfs worden ingeslikt! Hoog Portugees, het Portugees wat bijvoorbeeld op de taal-cd's gesproken wordt, dat hoor je niet in het dagelijks leven. Maar goed, het is een mooie uitdaging, en al doende leert men. Boodschappen doen, en dan met name vragen wat je wilt, gaat al iets makkelijk, stap voor stap komen we er wel.

S'middags is het tijd voor klussen in de buurt, naar de Financas (belastingkantoor) of naar de advocaat, de plaatselijke bouwmarkt, of de Portugese Intratuin. Een dag is niks.

Afgeopen weekend; van zaterdag avond tot vanmiddag (dinsdag) was het internet uit de lucht. We hebben dit gemeld aan Sapo.pt, de Portugese KPN, maar die hadden in eerste instantie het idee dat het vast aan onze hardware lag, en probeer ze maar te overtuigen.
Dus; resetten, proberen: niets. Andere router; proberen: niets. Andere computer; proberen: niets. Toch konden we ze maar moeilijk bij brengen dat het echt bij Sapo moest liggen. Uiteindelijk toen ze begrepen dat we wel konden bellen beloofden ze actie te ondernemen. Wat bleek, in het naburige dorp Moncarapacho waar de centrale zit, zat een aansluiting niet goed. In combinatie met een nieuw verkregen router doet alles het gelukkig weer.

De snelheid van het internet is overigens niet om over nar huis te schrijven, sterker nog, je kan hele epistels schrijven tijdens het surfen, 2 Mbps is optimaal hier.